Door: Robin Schinkel
Deze zomer begint het belangrijkste mondiale sporttoernooi weer: de Olympische Spelen. Waar het traditionele Athene in 2004 de zomerspelen nog organiseerde, is nu het controversiële China het organiserende land. Controversieel, want China is een land waarvan de regering op misdadige wijze mondige burgers het zwijgen oplegt. De wereld kijkt met het geheven vingertje toe, maar besluit ondertussen wel om datzelfde China te verrijken met een prachtig sportevenement. China mag onterecht de Olympische Spelen organiseren. Het land heeft heel wat op de kerfstok.Waar te beginnen? De overheid houdt haar burgers constant in de gaten via het communicatienetwerk. Zo heeft de Chinese regering twee jaar geleden besloten dat alle gebruikers van mobiele telefoons zich moeten laten registreren bij hun provider; degenen die dat niet doen, worden afgesloten van het mobiele netwerk. Dit gold daarvoor al voor alle gebruikers van mobiele abonnementen, maar sindsdien vallen de beltegoedgebruikers ook onder deze regeling. De verklaring die het Chinese Ministerie van Informatie gaf, was dat de regering de verspreiding van pornografie per sms wilde tegengaan. Deze verklaring moet ons (naast de vraag of het de waarheid is) zorgen baren, want moeten mensen niet gewoon zelf weten of ze naar pornografie kijken? Vooropgesteld dat het niet om kinderporno of andere vormen van gestoord gedrag gaat, natuurlijk, hoort een mens te kunnen kijken wat hij/zij wilt. Het probleem is dat de regering met smoesjes de burger onder controle wil houden; zo’n land mag geen mondiaal sporttoernooi organiseren.
Hetzelfde geldt voor het internet: de regering controleert welke informatie er over het internet rondgaat. Althans, dat deel van het web waar Chinezen kunnen websurfen. Een zogenaamde firewall van de overheid dus. Dit allemaal ook onder het mom van verboden informatie (die als onmoralistisch of staatsondermijnend wordt beschouwd) van het internet verbannen. Het bizarre is nog wel dat het westerse bedrijven als Google, Microsoft en Yahoo zijn, die de vervolging van ‘overtreders’ mede mogelijk maakt. Immers, zij zijn het die de gebruikersinformatie van hun Chinese klanten aan de regering doorspelen. De privacy van de Chinese burger wordt ernstig geschonden en op Machiavellistische wijze wordt de vrije stroom van informatie geblokkeerd om diezelfde Chinese burger dom (of in ieder geval onwetend) te houden. Dit beleid valt niet te rijmen met een van de kernwaarden van de Olympische Spelen: fairplay.
De stroom aan informatie wordt op nog een ander manier geblokkeerd. Binnenlandse journalisten worden om de haverklap opgepakt en niet zelden zelfs gemarteld; een ernstige aantasting van de persvrijheid aldaar. Een voorbeeld uit de praktijk is dat van Shi Tao: hij heeft tien jaar gevangenisstraf gekregen omdat hij in een e-mail (provider: Yahoo!) naar de VS een verordening van de overheid omschrijft, waarin staat hoe Chinese journalisten over de herdenking van het bloedbad Tiananmen in 1989 mogen schrijven. De beschuldiging was ‘het lekken van staatsgeheimen naar het buitenland’. Buitenproportioneel gedrag van een overheid die wat te verbergen heeft. Dit is maar een van vele voorbeelden; er zijn te veel voorbeelden om op te noemen. Dit is geen beleid dat gesteund dient te worden door het IOC (Internationaal Olympisch Comité); want het is het IOC dat de toewijzingen doet.
Een groot land als China heeft genoeg inwoners (lees: arbeidskrachten) om een evenement als de Olympische Spelen te organiseren. Des te schokkender om te horen dat China een wanbeleid voert met betrekking tot kinderarbeid. Het was recentelijk nog in het nieuws (zonder de Olympische Spelen zou je er niets van gehoord hebben…) dat er kinderen aan het werk worden gezet om de onvermijdelijke merchandise klaar te krijgen voor de Spelen. Het zoveelste schandaal dat wat veel mensen betreft recht geeft op sancties en embargo’s, niet het voorrecht van het organiseren van de Olympische Spelen. Zo’n groot evenement organiseren vereist natuurlijk logistieke perfectie en talloze voorbereidingen, maar een land krijgt er zo veel voor terug: de middenstand wordt gespekt door sporters, overal door China hangen al maandenlang reclame-uitingen van sponsors zoals Nike (dat levert natuurlijk geld op), het toerisme fleurt op en internationaal aanzien valt een land ten deel bij een succesvol toernooi.
China laat zich al jaren van zijn slechtste kant zien door het beperken van vrijheden van burgers, opsluiten/martelen van journalisten en het gedogen van kinderarbeid. De Chinese overheid heeft altijd haar antwoord klaar, maar wie tussen de regels leest, kan zien dat er meer aan de hand is. Moet dit land een internationaal gerespecteerd sporttoernooi kunnen organiseren en tegelijkertijd alle ethiek achter zich kunnen laten? Blijkbaar wel, maar meningen verschillen…
Beoordeling: 8.0
